Toegegeven, ik ben niet zo van de meetings. Ik roem het automobiele verenigingsleven vanwege de informatieve fora, maar dat gezamenlijke bandentrappen… neuh. Totdat er op het SAAB-forum berichten verschenen over ‘We are many, we are SAAB’. Een ietwat paradoxale benaming voor zo een individualistisch merk, maar de bedoeling was wel meer dan duidelijk. Overal in de wereld zouden op de 15e januari SAAB-adepten bij elkaar komen om steun te betuigen aan het gesneuvelde merk. Toen het aantal Nederlandse inschrijvingen de 1.000 auto’s passeerde, wist ik het zeker: hier wil ik bij zijn.
Zweedse schoonheden
Peter T. noemde het op televisie ‘de voorlente’. Nog nooit van gehoord, maar het was boffen: op zaterdag zonder te kleumen de SAAB een wasbeurt gegeven en op zondagochtend met zonnebril op de neus richting vliegveld Valkenburg te Katwijk. Kalm keutelend op de rechterbaan tussen twee oude 99’s, want we lieten ons in de 900 classic graag toewuiven door alle passerende SAAB’s van de nieuwere generaties. Hoe dichter bij de kust, hoe groter de dichtheid aan Zweedse schoonheden. Op het vliegveld bleek de organisatie, zoals verwacht, dik in orde. Zonder haperingen werd elke auto opgesteld in rangorde. Dat leverde, samen met de uitgestrektheid van een vliegveld, een adembenemend tafereel op.
Alle generaties broederlijk bij elkaar.
‘ons’ merk
Tja, dan sta je toch op een eh… meeting. Maar iedere aanwezige wist dat dit geen gewone meeting was. Dat op dezelfde dag, op elk continent en in elke tijdzone er overal SAAB’s zij aan zij geparkeerd stonden. Er werd niet gejammerd of geklaagd over de ondergang van ‘ons’ merk. Integendeel. De sfeer war positief en aangenaam. Een unieke verzameling aan mensen en auto’s bij elkaar. In de rij voor een welverdiende kop koffie hoorde ik een vrolijke discussie over de velgen van een 99, compleet met - dacht ik - Twentse tongval. Bij degene met het hoogste woord zag ik een tatoeage van een oud SAAB-logo op de onderarm. Verderop een keurig gezinnetje, compleet met UGGjes en rode broek. Ook zij hadden er plezier in. Een grote bandbreedte in mensen dus, en dat maakte het ook zonder auto’s tot een unieke bijeenkomst.
Op de heenweg kreeg een oude 95 het te warm. Maar hulp genoeg eromheen.
Victor Muller
Klapstuk - letterlijk en figuurlijk - was de speech van Victor Muller. Dit korte optreden werd voorafgegaan door twee kleine vliegtuigen die voor de hangar heen en weer vlogen en steeds even groetten door subtiel te wiebelen met de vleugels. Nou, en daar stond hij dan. Speciaal overgevlogen om iedereen te groeten. Hij draaide er niet omheen: het was de grootste nederlaag in zijn carrière en hij stond in het verdere proces aan de zijlijn. Hij had het merk willen redden en het was ‘m niet gelukt. Maar hij was trots er te staan, zoveel werd duidelijk. Want eerlijk is eerlijk: hij heeft het geprobeerd. Dat hij daar stond, met die enorme ‘V’ achter zich, vond ik dan ook niet meer dan verdiend. En getuige het flinke applaus dachten de mensen om mij heen er precies zo over.
Victor’s moment van roem.
Kijk hier voor een compleet overzicht van alle meetings wereldwijd, de meeste met foto’s.
En hier voor een prachtig overzicht van alle Nederlandse deelnemers (het Smoelenboek), gemaakt door fotograaf Menno Herstel.
Mijn eigen SAAB
Een Zweedse vlag, van SAAB’s natuurlijk.
Eén van de twee cabriohoekjes.
In een hangar stonden alle ooit in Nederland verkochte SAAB’s tentoongesteld.
De oudste en nieuwste aanwezige SAAB
Reageer